Sivrisinek sistematik açıdan ;

İnsecta (Böcekler) sınıfının
Diptera ( İki kanatlılar) takımının
Culicidae (Karasinekler) familyasına bağlıdır.

İnsan ve hayvanlardan bol miktarda kan emmeleri, oldukça yüksek bir biyolojik potansiyele sahip olmaları, hızla üremeleri, çok sayıda hastalığın etkenini taşımaları nedeni ile kan emici vektörler içerisinde 2700 türü ile sivrisinekler önemli bir yer tutmaktadır.Erişkin sivrisineklerin dişileri kan emerek beslenirler. Erkekleri ise bitkilerin yaprak ve çiçeklerinden bitki dokusu özsuyu alarak ya da sulu meyvelerden beslenirler.

Dişi sivrisineğin hortumu çok ince ( 0.055 mm çapında) olduğundan deriye sokulur ve emilecek kanın pıhtılaşmasını engellemek için tükrük salgı bezinden açılan deliğe bir salgı akıtılır. Bu tükürük salgısı, sinir uçlarını etkileyerek şiddetli yerel yanma duyulmasına neden olur. Sokma sonucu, sokulan yerde kaşıntı, şişlik, kızarıklık oluşur.

Sivrisinekler tarafından bulaştırılan hastalıklar arasında , insanın tarihsel gelişimi içerisinde en önemli hastalıklardan birisi olan sıtma önemli bir yer tutar. Sıtmayı sivrisinekler arasında sadece Anopheles cinsine bağlı türler bulaştırmaktadır.

Hamam böcekleri nemli, loş ve sıcak yerlerde sürüler oluşturarak yaşar ve gelişirler. Kalorifer ocaklarında, fırınlarda, besin depolarında, gemilerde, otellerde, bulaşık ve giysi yıkama yerlerinde, mutfaklarda, kapalı çöplüklerde, tuvaletlerde kolayca yerleşme ve üreme imkanı bulurlar. Gündüzleri loş yerlerde gezinirler. Geceleri yiyeceklere ve açıkta bırakılmış yemek artıklarına saldırarak beslenirler. Besinleri çıkartılarıyla kontamine ederler (kirletirler). Bugün hamamböcekleri grubundan 3.500 civarında türün varlığı bilinmektedir. Fakat ülkemiz açısından verdikleri zararlar dikkate alındığında 3 türün ön plana çıktığı görülmektedir.

Doğu Hamamböceği

Doğu hamam böceğinin dişisi hayatı boyunca ortalama 10 adet yumurta paketi bırakır. Bir yumurta paketinin içinde ortalama 16 yumurta bulunur. 28-30 °C 'de %70 nemde 45 günde yumurtalar açılır ve nimf delilen aşamaya geçerler. Ninf dönemi 10-12 ay sürer. Ortamın sıcaklığı ve gıdanın bol olduğu yerlerde bu süre 5 aya kadar düşer. Ergin hale geçen doğu hamam böceğinin boyu ortalama 2-3,5 cm arasındadır. Ergin hamam böceğinin ömrü oldukça uzundur. Sıcak yerlerde bu süre 2-3 ay olurken serin yerlerde 6-8 ay kadar uzamıştır.

Doğu hamam böceklerinin vücudu yassı olduğu için duvar; yarık ve çatlakları arası, tahta taban aralıkları, su ve havagazı borularının arası, dolap altları, bodrum, kalorifer, kazan daireleri, besin depolarında çoğalırlar. Kalorifer boruları ve elektrik hatları ile diğer kısımlara geçerler.

Memelilerin en geniş takımını oluştururlar. Günümüzde yaşayan memelilerin yarısından fazlasını içine almaktadır. Kemiriciler insanların besinlerini yiyip, tahta kağıt, deri, kumaş, yer altı kabloları ve elektrik izolasyonları gibi alanları kemirerek ekonomik açıdan oldukça büyük zararlar verdikleri gibi bazı bulaşıcı hastalıkları taşımaları sebebiylede insan sağlığı üzerinde önemli bir tehlike teşkil ederler. Zoologlar 3000 farklı kemirici tespit etmiştir. Bunlar arasında insan sağlığına ve ekonomiye verdikleri zarar bakımında üç tür önem kazanmaktadır.

Ev Faresi (Mus Dometicus)

Boyu 10-15 cm'dir. Rengi kahverengi-gridir. Kuyrukları ince olup, baş ve gövde kısımlarından daha uzundur. Ağırlığı 25-35 gr'dir. Dışkıları ince ve iğ şeklindedir. Lağımdan başka her çeşit besin bulunan binalar ile yakın çevrelerinde bulunabilirler. Doğal yayılma alanlar; Akdeniz bölgesi, kuzey Afrika, Orta Asya stepleri, çin ve Japonya'dır. Günümüzde insan hariç diğer memeli hayvanlardan daha geniş bir yayılma alanına sahiptirler. Dünya üzerinde yaklaşık 10 milyar kadar fare yaşamaktadır.

Genellikle; soğuk hava depolarında, pirinç, şeker kamışı, ve mısır tarlaları, tuz havzaları, kömür ve maden ocakları gibi çeşitli alanlarda yaşarlar. Bunlardan genellikle evlerde insanlarla birlikte yaşayanlar olduğu gibi yılın yarısını doğada geçiren farelerde mevcuttur. Açık alanlarda bulunanlar ot ve tahıllarla beslenirler. Kış için besin depo ederler.

Akrepler, bilinen en eski karasal eklem bacaklılardır. Geceleri aktif (nokturnal) olan, ince ve uzun vücutlu canlılardır. Akreplere özgü olarak ikinci üye çifti genişleyip büyüyerek, "kıskaç" olarak bilinen pedipalpusları meydana getirmiştir. Av pedipalpuslar ile yakalanır, keliserler ile parçalanır.

Vücudun kendisi 7, kuyruk bölgesi ise 5 segmentlidir. Kuyruğun (postabdomenin) 5. segmentinin üst kısmında bir zehir iğnesi ve bunun iç kısmında da bir zehir bezi bulunur. Zehir iğnesi ayrı bir segment değildir, iğnenin kontrolünden sorumlu olan sinirler yine 5. segmentte bulunur. Afrika'da yaşayan "Androctonus" ve Meksika'da yaşayan "Centruroides" cinsleri, insanı soktuğu zaman 30 dakika içinde öldürebilir.

Bilimsel olarak Ctenocephalides olarak adlandırılan pireler, Arthropoda (Eklem bacaklılar) türüne ait kanatsız, zıplayabilen ve kan emen dış parazitler olarak tanımlanabilir.

Sadece 3 mm. uzunluğunda olan Pulex irritans'lar (insan pireleri) 19.7 cm.'ye ulaşan yatay atlayışlar yapabillirler. Yani pireler kendi uzunluklarının 100 katından daha uzun mesafelere atlayabilmektedirler. İşte pireler bu eşsiz sıçrama güçlerini, "rezilin" denilen lastiksi bir proteinden elde ederler. Rezilin gövdeyi sarıp destekleyen ve kasların hareket için dayanak yaptığı yapıları oluşturan dış iskelette öbekler halinde yer alır. Pire sıçramak istediğinde arka bacaklarındaki kaslarını gerer. Bu da, kasların bağlı olduğu üst derideki bir rezilin öbeğini sıkıştırır. Daha sonra bu enerji, bir anda tümüyle boşalarak arka bacaklara büyük bir yaylanma gücü sağlar ve pireyi havaya fırlatır.